er is een huis van stilte
waar niemand naar je kijkt
warmte noch kilte
niets dat op onrust lijkt
vergeten gezichten sieren de muur
met dure kaders omlijst
een tijdschrift ligt open op tafel
in de hoek staat een radio die krijst
operettegezang en ander lawaai
plastic planten verfraaien de ramen
als de radio zwijgt is er televisie
om flauwekul uit te kramen
de vloer ligt daar vol woorden
die niemand ooit zal lezen
de lucht is vol verdriet
dat er eigenlijk niet mag wezen
het raam is half beslagen
maar toch zie je teveel
en alles in dat huis
loopt in het gareel
het is niet verkeerd hier te rusten
voor ieder wordt de druk soms te groot
maar laat niets je verleiden te blijven
want hier woont geen leven maar dood