van hun geboortegrond verstoten
ogen die teveel hebben gezien
om ooit nog te vertrouwen
een gure wind waait door hun botten
mensen die steeds meer alleen staan
naar binnen starend
waar het warm en veilig lijkt
maar wie huilt er om wie buiten staan?
kent hun wegen? roept hun naam?
en een stem klonk: dit zijn de barre tijden
zie hoe de mensen zijn verkild
zoveel die nergens kunnen schuilen
de winter valt
de deur gaat dicht
Kunstwerk: "Zelfportret" :: Mary Velthoen
2005