Dylan Terwier
Another Side of Bob Dylan (1964)
Stijl: Folk & Blues
De laatste volledig akoestische CD. Gelukkig heeft hij weer plezier gekregen in het muziek maken en heeft hij zijn gevoel voor humor teruggevonden. Wie goed luistert kan al de nadere breuk met de folkbeweging horen.
1. All I Really Want To Do / 2. Black Crow Blues / 3. Spanish Harlem Incident / 4. Chimes of Freedom / 5. I Shall Be Free No. 10 / 6. To Ramona / 7. Motorpsycho Nitemare / 8. My Back Pages / 9. I Don’t Believe You / 10. Ballad in Plain D / 11. It Ain’t Me Babe
Verdwenen zijn de protest songs, maar nog steeds is het akoestische folk en blues muziek. In “Black Crow Blues” komt er voor het eerst een piano voorbij en dat klinkt goed. Er zijn een aantal liefdesliedjes en een aantal grappige liedjes met absurde gebeurtenissen. Het poëtisch hoogtepunt is “Chimes of Freedom”. The Byrds hebben het met een aantal coupletten ingekort en er een hit van gemaakt. Wie die versie kent, zal schrikken als hij het origineel hoort. Het klinkt erg sober en het richt de aandacht volledig op de tekst. Over het algemeen zijn het interessante songs met goede melodieën. “Ballad in Plain D” is echter een volmaakt slaapliedje, nog saaier dan de langdradigste songs op zijn vorige CD, en dat is een prestatie!
Op het eerste gezicht is dit een vriendelijke CD, waarop Bob Dylan duidelijk weer plezier heeft in het maken van muziek. Er is echter een diepere laag. In de afgelopen jaren was Bob Dylan steeds bekender geworden in de protestbeweging en zij zagen hem als de stem van hun generatie en hij had er helemaal geen zin in om dat te zijn. Hij wilde gewoon muziek maken. In deze links georiënteerde protestbeweging was folk de stijl van muziek die “goed” was en alles wat op rock ‘n’ roll leek was “fout”, verdacht en betekende dat je je idealen verried en commercieel werd. Het zou nog even duren voor het echt tot een breuk kwam tussen hem en de folkbeweging, maar je ziet hier al de eerste scheuren. Net zo als je soms bij een bevriend stel verrast kunt zijn als ze “plotseling” uit elkaar gaan, maar wanneer je terugkijkt zag je al langer signalen dat het niet zo lekker ging tussen hen. In de protestbeweging zullen ze ook niet blij geweest zijn dat er geen protest liedjes staan op deze CD (alleen “Chimes of Freedom” komt in de buurt, maar ook dit is niet gekoppeld aan een specifieke politieke situatie).
Er zijn een aantal songs waarin je tussen de regels door kunt lezen dat hij geen zin heeft om ingelijfd te worden in de protestbeweging. Het meest duidelijk zie je dat in “My Back Pages”, waar hij vindt dat hij vroeger alles veel te zwart-wit zag en er blijkbaar spijt van heeft dat hij zich heeft ingezet voor allerlei vage, abstracte idealen. Hij sluit af met:
“Good and bad, I defined these terms,
Quite clear, no doubt, somehow.
Ah, but I was so much older then
I’m younger than that now”
Het is wat verder gezocht om “All I Really Want To Do” ook in dat licht te zien. Het lijkt een simpel liefdesliedje, maar wat bedoelt hij dan met regels als:
“I ain’t lookin’ to compete with you
Beat or cheat or mistreat you
Simplify you, classify you
Deny, defy or crucify you,
All I really want to do
Is, baby, be friends with you”
Ik lees het toch ook als een manier waarmee hij met mensen om wil gaan. Hij wil ze niet indelen als “goed” of “fout” of discussies met ze aangaan. Hij wil gewoon bevriend met ze zijn.
Het laatste nummer is “It Ain’t Me Babe”. Op het oog een liedje waarin hij een bezitterige vriendin, die een perfecte man zoekt, zegt dat ze beter iemand anders kan zoeken. Het lijkt echter ook een boodschap aan de protestbeweging: “It ain’t me you’re looking for”!
Na het serieuze “The Times They Are A-Changin’” laat deze CD inderdaad een andere kant zien van Bob Dylan. Tussen de regels door zie je een artiest die bezig is zijn artistieke vrijheid op te eisen. Dat maakt dat ik dit een fascinerende CD vind. Bob Dylan is op zoek naar zijn vrijheid, het recht om zichzelf te mogen zijn. Waar dat toe heeft geleid zie je op de volgende CD’s. Deze CD is bijna net zo goed als “The Freewheelin’ Bob Dylan”, alleen jammer van het slaapverwekkende “Ballad in Plain D”.