Dylan Terwier
The Basement Tapes (1975)
Stijl: Country-Rock, Rhythm & Blues
Een bootleg, die jaren later is uitgebracht als
officiële CD. Dylan heeft samen met zijn vroegere
begeleidingsband een grote hoeveelheid relaxte songs opgenomen.
Perfecte muziek om bij af te wassen en aanbevolen voor
liefhebbers van Americana. Artistiek stelt het niet veel
voor en zijn er weinig echte hoogtepunten.
CD1:
1. Odds and Ends / 2. Orange Juice Blues (Blues for Breakfast)
/ 3. Million Dollar Bash / 4. Yazoo Street Scandal / 5.
Goin’ To
Acapulco / 6. Katie’s Been Gone / 7. Lo and Behold! / 8. Bessie
Smith / 9. Clothes Line Saga / 10. Apple Sucking Tree /
11. Please, Mrs. Henry / 12. Tears of Rage
CD2:
1. Too Much of Nothing / 2. Yea! Heavy and a Bottle of Bread
/ 3. Ain’t No More Cane / 4. Crash on the Levee (Down in the
Flood) / 5. Ruben Remus / 6. Tiny Montgomery / 7. You Ain’t Goin’ Nowhere
/ 8. Don’t Ya Tell Henry / 9. Nothing Was Delivered / 10. Open
the Door, Homer / 11. Long Distance Operator / 12. This Wheel’s
On Fire
Kort na het uitkomen van “Blonde on Blonde” kreeg Bob Dylan een motorongeluk. Tussen 1962 en 1966 had hij zeven CD’s uitgebracht en na het motorongeluk was het lang stil. Het zou tot 1968 duren voor “John Wesley Harding” uitkwam. In de zomer van 1967 nam hij met zijn begeleidingsband The Band een groot aantal nummers op, die aanvankelijk op bootlegs terechtkwamen. Omdat dit de eerste opnamen waren na zijn ongeluk, kreeg deze bootleg al snel een mythische status. Uiteindelijk werd een deel van deze opnamen in 1975 officieel uitgebracht.
Van deze songs worden 16 gezongen door Dylan zelf en de andere 8 door leden van The Band. Het kost mij vaak moeite om te horen wie in welke song zingt. Meestal kan ik Dylans stem makkelijk herkennen, maar op deze CD klinkt hij duidelijk anders dan voorheen. Zijn neiging om door zijn neus te zingen en lettergrepen zeurderig lang aan te houden, ontbreekt op deze CD. Samen met het latere “Self Portrait” is dit één van de weinige CD’s waarop Dylan niet als Dylan klinkt. De songs met een heel hoge leadzanger zijn vermoed ik niet door Dylan zelf gezongen, maar door iemand van The Band. Door het ontbreken van de karakteristieke zangstijl voelt het niet echt als een Dylan CD.
De teksten zijn over het algemeen grappig, soms ook geheimzinnig. De muziekstijl zou men tegenwoordig Americana noemen, een mengeling van traditionaal Amerikaanse muziekstijlen als country, blues, folk en dergelijke met wat rockinstrumenten erbij om het wat moderner te laten klinken. En het resultaat is leuk, maar ook niet meer dan dat. De sfeer is ontspannen, ze hebben er duidelijk plezier in en hierdoor heeft het een ongedwongen sfeer, die het prettig maakt om naar te luisteren. Over het algemeen zijn het eenvoudige songs, die het perfect doen als achtergrondmuziek en dit is – zoals ik net nog heb uitgetest – prima muziek om bij af te wassen. Echte klassiekers, nummers die je op het puntje van je stoel doen zitten, zitten er echter niet bij. The Byrds, een band die bekend is geworden met Dylan covers, heeft drie nummers van deze CD gecovered en ik denk dat ze daarbij de drie beste nummers hebben uitgekozen. Maar eigenlijk is het heel moeilijk om een beste song uit te kiezen, het lijkt allemaal nogal veel op elkaar. Ik mis vooral het echte Dylan gevoel. Al met al een redelijke CD, die je alleen moet kopen wanneer je je Dylan verzameling compleet wil krijgen of houdt van rustige Americana muziek om op de achtergrond te draaien.