Dylan Terwier
Blonde on Blonde (1966)
Stijl: Folk-Rock, Rhythm & Blues
Volgens velen de beste CD die Dylan ooit maakte. De sound is veel voller dan op zijn vorige CD's en tegelijk erg relaxed. In vergelijking met het sarcasme van "Highway 61 Revisited" is zijn humor een stuk vriendelijker geworden. Alle songs zijn goed, maar het is vooral de CD als geheel die "Blonde on Blonde" een bijzondere ervaring maakt.
Beste tracks: Stuck Inside of Mobile With the Memphis Blues Again, I Want You, Leopard-Skin Pill-Box Hat
1. Rainy Day Women Nos. 12 & 35 / 2. Pledging My Time / 3. Visions of Johanna / 4. One of Us Must Know (Sooner or Later) / 5. I Want You / 6. Stuck Inside of Mobile With the Memphis Blues Again / 7. Leopard-Skin Pill-Box Hat / 8. Just Like a Woman / 9. Most Likely You Go Your Way and I’ll Go Mine / 10. Temporary Like Achilles / 11. Absolutely Sweet Marie / 12. 4th Time Around / 13. Obviously 5 Believers / 14. Sad Eyed Lady of the Lowlands
“Blonde on Blonde” wordt door velen gezien als Dylans meesterwerk en ik ben dat met ze eens. Het is alleen moeilijk om uit te leggen wat er zo goed aan is. Wat dat betreft is het veel makkelijker om slechte CD’s te recenseren. Desondanks zal ik een poging doen om uit te leggen wat het geniale is van “Blonde on Blonde”. Destijds was dit trouwens een dubbel LP en kort na het uitkomen hiervan kreeg hij een motorongeluk en heeft hij lange tijd geen muziek meer gemaakt. Daarmee kwam tevens een einde aan deze psychedelische/electrische periode in zijn werk.
De sound van de begeleidingsband is een stuk voller geworden, met zelfs blaasinstrumenten. Waar “Highway 61 Revisited” vaak een sarcastisch en grimmig karakter had, is het geluid op “Blonde on Blonde” veel relaxter, soms zelfs wat dromerig. Daarnaast zijn er een aantal vrolijke uptempo blues en folk-rock songs. Ook in deze uptempo songs klinkt hij ontspannen. Ik ken geen andere Dylan CD die zo ontspannen klinkt. Wat dat betreft is het de perfecte onthaastingsmuziek. Veel songs hebben een eenvoudige melodie of een blues-schema als basis, maar door de instrumentatie en de humoristische teksten blijft het interessant. De absolute onthaastingssong is het ruim 11 minuten durende, eentonige en slome “Sad Eyed Lady of the Lowlands”. De teksten zijn inmiddels complete nonsens geworden, al schijnt het een ode te zijn aan zijn geliefde. Ik kan dat niet zo begrijpen uit teksten als:
”With your sheets like metal and your belt like lace,
And your deck of cards missing the jack and the ace,
And your basement clothes and your hollow face,
Who among them can think he could outguess you?
With your silhouette when the sunlight dims
Into your eyes where the moonlight swims,
And your match-book songs and your gypsy hymns,
Who among them would try to impress you?
Sad-eyed lady of the lowlands,
Where the sad-eyed prophet says that no man comes,
My warehouse eyes, my Arabian drums,
Should I leave them by your gate,
Or, sad-eyed lady, should I wait?”
Ik heb ooit ergens gelezen dat dit nummer geschreven is onder invloed van speed. Dat kon ik me nauwelijks voorstellen. Gezien het trage tempo zat ik eerder te denken aan de invloed van een sterk kalmerend middel! De theorie was dat de vrije associaties in de tekst voortkomen uit speedgebruik. Of dat zo is weet ik niet, maar het zou me niet verbazen dat drugsgebruik in die periode een rol speelde. Natuurlijk kan het refrein “everybody must get stoned” van het vrolijke “Rainy Day Women Nos. 12 & 35” ook vertaald worden als “iedereen moet gestenigd worden”. Maar als je hoort hoe hij dat nummer zingt, geloof ik er niets van dat hij op dat moment compleet nuchter was. Je kunt je trouwens het hoofd breken over de “diepere boodschap” die hij in zijn onzinnig lijkende teksten wil stoppen, maar volgens mij is dat zinloos. Ik betwijfel namelijk of die diepere boodschap er wel is. Ik denk dat hij veel lol heeft gehad met het aan elkaar plakken van grappige uitspraken en onzinnige verbanden. Het mag dan onzin zijn, maar het is wel erg boeiende onzin, die bij mij in ieder geval regelmatig een glimlach op mijn gezicht brengt.
De beter te begrijpen teksten zijn vooral humoristisch. Zo is het nummer “Leopard-Skin Pill-Box Hat” een blues over een hoedje van luipaard huid. Daarnaast weer een aantal songs over liefde en mislukte liefde. Muzikaal klinkt het allemaal een stuk beter dan op de vorige CD. De absurde teksten in combinatie met de relaxte muziek hebben een humoristisch en ontspannend effect. Bij sommige songs heb ik zelfs de neiging mee te swingen, wat mij bij geen enkele andere Dylan CD overkomt. Ik vind het wel prettig dat Dylan zichzelf niet meer zo serieus neemt. Ondertussen begonnen alle aandacht van de roem, het gezeur van mensen die vonden dat hij weer protestmuziek moest maken en de grote hoeveelheid songs die hij in korte songs schreef, hun tol te eisen. Wat dat betreft is de onlangs uitgebrachte documentaire: “No Direction Home” erg confronterend. Aan het eind van de documentaire zie je ontluisterend beeldmateriaal waarop Dylan er compleet doorheen zit en op een gegeven moment als een klein kind heen en weer zit te schudden. Het was duidelijk dat hij dit niet veel langer kon volhouden. Kort daarna kreeg hij een motorongeluk. Destijds zei men dat een ernstig motorongeluk was, maar het is maar de vraag of dat werkelijk zo was. Misschien was dat voor hem wel een mooi excuus om zich terug te trekken uit de publiciteit. Hoe dan ook, dit was een einde van de meest invloedrijke periode van zijn werk. Niet getreurd echter, want hij heeft hierna nog veel CD’s gemaakt die zeer de moeite waard zijn. Wel is hij nooit meer zo populair geworden als in deze periode, maar ik denk niet dat hij daar rouwig om is.
Alle songs zijn op deze CD zijn goed, maar het is vooral de combinatie van deze songs die dit een meesterwerk maakt. Een typisch geval van het geheel is meer dan de delen. Toegegeven: op het eerste gehoor klinkt het niet spectaculair, maar het luisteren naar “Blonde on Blonde” is echt een unieke ervaring. Ik ken geen enkele CD die zo klinkt. Een complete dubbel LP nu verkrijgbaar op een Nice Price CD met allemaal fantastische Dylan songs. Wat kan een mens zich nog meer wensen?