Bob Dylan (1962)

Stijl: Folk & Blues
Met zijn debuut-CD bewijst hij zijn kwaliteiten als blues- en folkzanger, maar van zijn kwaliteiten als songwriter valt nog weinig te merken
Beste tracks: House of the Risin’ Sun, Song to Woody

1. She’s No Good / 2. Talkin’ New York / 3. In My Time of Dyin’ / 4. Man of Constant Sorrow / 5. Fixin’ To Die Blues / 6. Pretty Peggy-O / 7. Highway 51 Blues / 8. Gospel Plow / 9. Baby, Let Me Follow You Down / 10. House of the Risin’ Sun / 11. Freight Train Blues / 12. Song to Woody / 13. See That My Grave Is Kept Clean

In de jaren ’60 was het niet gebruikelijk om je eigen nummers te zingen. Zowel de Beatles als de Rolling Stones brachten op hun eerste albums vooral covers. Bob Dylan volgt deze traditie door te debuteren met een CD vol covers van blues en folk songs en maar twee eigen nummers, terwijl hij in die periode al veel eigen goede songs had geschreven, zoals later zou blijken uit de Bootleg Series.

Deze debuut CD bestaat grotendeels uit folk- en bluescovers en bevat slechts twee nummers die door Dylan zelf geschreven zijn. Het is niet slecht gespeeld of gezongen en zijn stem klinkt energieker als op zijn latere CD’s. Grappig is dat hij probeert te klinken als de oude blues-zangers, waardoor hij zo af en toe zijn stem forceert. Het is sowieso moeilijk om op een jeugdige leeftijd al een doorleefde stem te hebben (hij was destijds 21 of 22). Desondanks klinkt het niet belachelijk, maar eerder als een wat naïef, maar vooral erg sympathiek eerbetoon aan de grote blues-zangers die hem hebben geïnspireerd. Ook de folk-held Woody Guthrie heeft een grote indruk op hem gemaakt. Eén van de door hem zelf geschreven songs is ook aan Woody Guthrie opgedragen. Naast Song To Woody is ook Talkin’ New York door Dylan zelf geschreven. Beide zijn prima folksongs, maar niet bijzonder. Verder valt op dat veel van de covers over omgaan met de dood gaan (In My Time Of Dyin’, Fixin’ To Die Blues, See That My Grave Is Kept Clean), wel erg zware kost voor een op dat moment nog jonge Dylan. Ondanks zijn jeugdige leeftijd weet hij deze nummers wel overtuigend te zingen. Het absolute hoogtepunt is House Of The Risin’ Sun.  In zijn weergave van dit traditionele nummer over het tragische lot van een dochter van een gokverslaafde alcoholist die in de prostitutie is terechtgekomen, weet hij de wanhoop van de hoofdpersoon goed voelbaar te maken.

Dylan bewijst op deze CD dat hij een adequate folkzanger is, maar er is weinig wat wijst op zijn latere talent als songwriter. Toch luister ik graag naar deze CD. Wie houdt van de oude blues- en folksongs, zoals bijvoorbeeld Woody Guthrie die zong, zal ook met plezier naar deze CD luisteren. Dylans stem klinkt nog energiek en fris en hij laat een eigen wijze van zingen horen, met ook gevoel voor humor. Daarnaast is het een mooi eerbetoon aan de muzikanten die hem hebben geïnspireerd. Op de volgende CD’s zal hij laten horen dat hij zelf ook veel te vertellen heeft.

Score: 7