Dylan Terwier
Bootlegseries Vol. 6: Live 1964 (2004)
Stijl: Folk
Een concertregistratie met een erg melige Bob Dylan. Hij zingt vol inspiratie de grappige nummers en doet plichtmatig nog een paar serieuze songs. Ronduit grappig zijn de paar songs die hij samen met Joan Baez zingt. De prachtige, technisch verzorgde stem van Joan Baez en de ruwe stem van Bob Dylan, die regelmatig van tempo en toonhoogte wisselt, zorgen voor een aantal wel heel bijzondere duetten.
Beste tracks: Talking World War III Blues, A Hard Rain’s A-Gonna Fall, Don’t Think Twice It’s All Right
CD 1:
1. The Times They Are A-Changin’ / 2. Spanish Harlem Incident / 3. Talkin’ John Birch Paranoid Blues / 4. To Ramona / 5. Who Killed Davey Moore? / 6. Gates of Eden / 7. If You Gotta Go, Go Now (Or Else You Got To Stay All Night) / 8. It’s Alright, Ma (I’m Only Bleeding) / 9. I Don’t Believe You (She Acts Like We Never Have Met) / 10. Mr. Tambourine Man / 11. A Hard Rain’s A-Gonna Fall
CD 2:
1. Talkin’s World War III Blues / 2. Don’t Think Twice, It’s All Right / 3. The Lonesome Death of Hattie Carroll / 4. Mama, You Been On My Mind (met Joan Baez) / 5. Silver Dagger (met Joan Baez) / 6. With God On Our Side (met Joan Baez) / 7. It Ain’t Me Babe (met Joan Baez) / 8. All I Really Want To Do
Dit volledig akoestische concert werd uitgebracht als zesde deel in de Bootlegseries. Net als de vorige delen zit er een uitgebreid boekwerk bij met veel foto’s en achtergrondinformatie en dat alleen al maakt deze CD het aanschaffen waard. Het concert zelf echter is ook heel bijzonder!
Dit liveconcert vond plaats na het verschijnen van “Another Side of Bob Dylan”. “Bringing It All Back Home” moest nog uitkomen, maar hij zingt al vast drie songs die op die CD terecht zullen komen. Dylan is duidelijk in een erg melige bui. Hij zingt de grappige nummers vol overtuiging en maakt veel grapjes tussendoor. Hierdoor is het een feest om te luisteren naar nummers als “Talkin’ John Birch Paranoid Blues”, waarin hij mensen die overal communisten zien op de hak neemt of naar “If You Gotta Go, Go Now”. In dit nummer vertelt hij zijn geliefde dat wanneer ze naar huis moet, ze dat nu moet doen of anders de hele nacht moet blijven. De teksten zijn echt grappig, zoals:
“It ain't that I'm wantin'
Anything you never gave before.
It's just that I'll be sleepin' soon,
It'll be too dark for you to find the door.”
Ook de songs over liefde en relaties die niet werkten zingt hij met overgave. Voor zijn protestsongs is hij duidelijk niet in de stemming. Zelden heb ik hem zo ongeïnspireerd “A Hard Rain’s A-Gonna Fall” horen zingen. Bij andere protestsongs, vertelt hij lachend dat hij de teksten daarvoor uit de krant heeft gehaald (“this is taken out the newspaper, nothing has been changed except the words”). Alsof hij zeggen wil dat hij zich niet persoonlijk betrokken voelde bij de dood van de bokser Davey Moore of de gewelddadige dood van Hattie Carroll, maar gewoon een song heeft geschreven naar aanleiding van een krantenartikel. De drie songs die op de volgende CD zouden komen zingt hij met wat meer inzet, maar ook deze nummers heb ik Dylan veel beter horen zingen.
De meligheid leidt er ook toe dat Dylan erg los is. Zo los dat hij soms zelfs teksten vergeet. Bij “I Don’t Believe You” heeft hij iemand uit het publiek nodig om hem te herinneren aan de tekst van de eerste regel. Erg grappig allemaal, maar op een gegeven moment gaat het irriteren. Zo af en toe zou hij zichzelf en zijn werk wel wat meer serieus mogen nemen. Met name in de duetten met Joan Baez is zijn slordigheid tenenkrommend. Bob Dylan heeft in zijn hele carriere nauwelijks duetten opgenomen en daar is een goede reden voor. Hij is niet goed in het rekening houden met anderen. De meeste zangers nemen na elk tussenspel na een couplet evenveel pauze voor ze beginnen met het volgende couplet. Niet Dylan! In “Mama, You Been On My Mind” moet Joan Baez daarom heel veel moeite doen om in hetzelfde tempo te blijven als Dylan en op een gegeven moment gaat dit ook mis. In “Silver Dagger” zingt ze solo en begeleidt Dylan haar op mondharmonica. Dan hoor je ook hoe mooi haar stem is en hoeveel beter haar zangtechniek is. De mondharmonica begeleiding is goedbedoeld, maar bij lange na niet subtiel genoeg voor dit nummer. Vreemd is dat niet. Bob Dylan kan veel emoties laten horen in zijn songs, maar subtiel is hij nooit en rekening houden met andere muzikanten doet hij ook zelden. In de andere twee duetten lukt het ze wel om in hetzelfde tempo te zingen, maar het blijft een vreemde combinatie van twee totaal verschillende stemmen, twee totaal verschillende zangstijlen en twee totaal verschillende persoonlijkheden. Het klinkt grappig, maar dit is zeker door Joan Baez nooit zo bedoeld.
Het zijn de “bijzondere” duetten die deze liveregistratie hun bijzondere waarde geven. Daarnaast ken ik geen enkele andere CD van Bob Dylan waarop hij zo ontzettend melig is. Wie denkt dat Bob Dylan in zijn folkperiode alleen serieus en verantwoord was moet deze CD daarom echt eens horen. Op den duur gaat het melige gedrag van Dylan mij toch wel irriteren. Dit liveconcert is goed en het is volkomen terecht dat ze het hebben uitgebracht op CD. Maar hoe goed ook, dit is niet zijn beste live CD. Die eer gaat naar het vijfde deel uit de Bootlegseries: Live 1975.