Bootlegseries Vol.4: Live 1966

Stijl: Folk, Folk-Rock & Blues-Rock
Een historisch concert, waarin Bob Dylan wordt uitgejoeld omdat hij rock-muziek speelt. Helaas is het historisch belang van deze opnamen groter dan de kwaliteit van het concert. En de akoestiek is ook niet geweldig. Desondanks staan er wel een aantal aardige opnamen op. Als je echter een goed live-concert van Dylan zoekt, dan bestaan er betere CD’s dan deze.
Beste tracks: Tell Me Momma, Leopard-Skin Pill-Box Hat

CD 1:
1. She Belongs To Me / 2. Fourth Time Around / 3. Visions of Johanna / 4. It’s All Over Now, Baby Blue / 5. Desolation Row / 6. Just Like a Woman / 7. Mr. Tambourine Man

CD 2:
1. Tell Me, Momma / 2. I Don’t Believe You (She Acts Like We Never Have Met) / 3. Baby, Let Me Follow You Down / 4. Just Like Tom Thumb’s Blues / 5. Leopard-Skin Pill-Box Hat / 6. One Too Many Mornings / 7. Ballad of a Thin Man / 8. Like a Rolling Stone

Dit concert, wat reeds vele jaren als bootleg scheen rond te gaan, staat bekend als The “Royal Albert Hall” Concert, maar is eigenlijk opgenomen in de Engelse plaats Manchester. Dit concert is vooral bekend geworden omdat de jonge Britse intellectuelen die naar zijn concert gekomen waren niet erg blij waren met zijn overstap naar de rock-muziek. Gedurende het concert wordt hij uitgejouwd en tegen het einde wordt hij uitgescholden voor Judas, waarna hij opmerkt: “I don’t believe you” en tegen zijn band zegt: “Play fucking loud” om vervolgens een getergde versie van “Like a Rolling Stone” te spelen. Dat maakt deze opname historisch, legendarisch, van belang voor het nageslacht enzovoorts. Dat dit om die redenen uitgebracht is op CD is dan ook volkomen terecht. De tweede vraag die van belang is, is echter de vraag of het concert ook de moeite waard is om naar te luisteren vanwege de kwaliteit van het concert. En het antwoord op die vraag is: dat valt helaas toch een beetje tegen.

Het concert bestond uit twee delen. Het eerste deel is volkomen akoestisch en daar werd welwillend naar geluisterd. Hij speelt voornamelijk materiaal van zijn laatste 3 CD’s (“Bringin’ It All Back Home”, “Highway 61 Revisited” en “Blonde on Blonde”) en geen enkele protestsong. Publiekslievelingen voor de protestbeweging zoals “Blowin’ in the Wind’, “The Times They Are A-Changin’” of “With God on our Side”, hij speelt ze geen van allen. Wat dat betreft lijkt hij bewust op de confrontatie uit. De versies zijn over het algemeen wel redelijk goed gespeeld, maar de akoestiek is waardeloos. Het klinkt alsof Dylan in zijn eentje in een lege, grote fabriekshal staat te zingen. Het is dat je zo af en toe applaus hoort, anders zou je bij het akoestische deel vergeten dat het een concert is. Daarnaast vindt ik de ellenlange mondharmonica solo in “Mr. Tambourine Man” irritant. Hij speelt aan een stuk door maar dezelfde notenreeks, zonder daarin af te wisselen. Wel valt op dat hij geconcentreerd zingt en je zo richting de teksten trekt. Voor zijn doen is hij bloedserieus en lijkt hij een statement neer te willen zetten.

Het tweede deel is een volledig rock gedeelte. Het begint met het niet op CD uitgebrachte nummer “Tell Me, Momma”, wat een lekkere, prettig slordig gespeelde, rock song is. Een aantal voorheen akoestische songs (“Baby, Let Me Follow You Down” en “One Too Many Mornings”) worden ook electrisch uitgevoerd en hier begint de weerstand in de zaal toe te nemen. Ook hier speelt de akoestiek weer een negatieve rol. Waarschijnlijk was de zaal niet erg ingesteld op het geluid van een rockband. Vaak klinkt het slordig, een soort brij van geluid waarin je weinig instrumenten kan ontwarren. Het is wel duidelijk dat de band echt rockt en herrie maakt zoals een echte rockband betaamt. Deel van het probleem misschien was dat de geluidsapparatuur nog niet zo ver ontwikkeld was als tegenwoordig. Wanneer ik zin heb in een ongecompliceerde hoeveelheid herrie, dan zet ik deze CD nog wel eens op. Voor punkers misschien een goede plek om hun Dylan collectie mee te beginnen.

Zoals gezegd de historische waarde van deze CD is enorm. Dylan wil een artistiek statement neerzetten en gaat zeer bewust de confrontatie met zijn publiek aan. Maar wanneer je het historisch belang er van weg denkt en alleen luistert naar hoe het klinkt, dan is dit geen geweldige live-CD, al is hij wel boeiend. Er zijn veel betere concerten van hem uitgebracht. Vandaar dat ik hier niet meer dan een 7 ½ voor kan geven.

Score: 7,5