Dylan Terwier
No Direction Home: the Soundtrack (Bootlegseries Vol. 7) (2005)
Stijl: Folk, Folk-Rock, Blues-Rock
Dit is de soundtrack bij de geweldige documentaire die Martin Scorsese maakte. Een paar obscure oude opnamen en heel veel alternatieve takes en live-versies van bekende nummers. Geweldig voor mensen die alles van Bob Dylan willen hebben. Voor de rest van de wereld is dit vrees ik een minder interessante CD. De folk-nummers zijn oké, maar niet bijzonder. De tweede CD bevat een aantal vrolijk swingende blues-rock nummers, waar ik met veel plezier naar luister.
Beste tracks: Maggie’s Farm (Live version), It Takes a Lot to Laugh It Takes a Train to Cry (Alternate take), Tombstone Blues (Alternate take)
CD1:
1. When I Got Troubles (1959) / 2. Rambler, Gambler (Home recording) / 3. This Land is Your Land (Live version) / 4. Song to Woody / 5. Dink’s Song (Home recording) / 6. I Was Young When I Left Home (Home recording) / 7. Sally Gal (Alternate take) / 8. Don’t Think Twice, It’s All Right (Demo) / 9. Man of Constant Sorrow / 10. Blowin’ in the Wind (Live version) / 11. Masters of War (Live version) / 12. A Hard Rain’s A-Gonna Fall (Live version) / 13. When the Ship Comes In (Live version) / 14. Mr. Tambourine Man (Alternate take) / 15. Chimes of Freedom (Live version) / 16. It’s All Over Now, Baby Blue (Alternate take)
CD2:
1. She Belongs to Me (Alternate take) / 2. Maggie’s Farm (Live version) / 3. It Takes a Lot to Laug, It Takes a Train to Cry (Alternate take) / 4. Tombstone Blues (Alternate take) / 5. Just Like Tom Thumb’s Blues (Alternate take) / 6. Desolation Row (Alternate take) / 7. Highway 61 Revisited (Alternate take) / 8. Leopard-skin Pill-box Hat (Alternate take) / 9. Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again (Alternate take) / 10. Visions of Johanna (Alternate take) / 11. Ballad of a Thin Man (Live version) / 12. Like a Rolling Stone (Live version)
In het Engels heb je het woord completionist, wat een beschrijving is van iemand die werkelijk alles van zijn favoriete artiest wil hebben. Niet alleen de studio-albums, maar ook de live versies van songs, alternatieve takes, bootlegs enzovoorts. En het is voor dat soort mensen dat een CD als deze is bedoeld. Iemand die na het zien van de documentaire een beeld wil krijgen van Dylans meest bekende liedjes kan veel beter een Greatest Hits CD kopen en deze CD links laten liggen.
Deze CD is de soundtrack bij de zo’n 4 uur durende documentaire van Martin Scorsese over de vroege periode van Bob Dylans werk. Van de beginnende folkzanger, tot de rockzanger die uitgejouwd werd omdat de protestbeweging zich verraden voelde. Alle opnamen zijn van voor zijn motorongeluk. De documentaire is werkelijk echt heel erg goed. Kort daarna ben ik deze CD gaan luisteren en met nog verse herinneringen aan die documentaire, viel deze CD erg tegen. Nu ik enige tijd later het nog eens beluister moet ik zeggen dat mijn eerste indruk wat te negatief was. Dit is zeker voor Dylan fans een interessante CD, maar wel de zwakste uit de Bootlegseries tot nu toe.
Op de CD kun je in chronologische versie Dylans ontwikkeling volgen. Slechts twee songs zijn eerder uitgebracht, namelijk het “Song to Woody” van zijn debuut album en de live versie van “Like a Rolling Stone” die uitkwam op “Bootlegseries Vol. 4 – Live 1966”. Beiden zijn echter van belang voor het verhaal van de film, dus ik ben het wel met ze eens dat die op deze CD moesten staan. De eerste CD concentreert zich op zijn akoestische periode. Naast een paar obscure, eenvoudige folknummers tref je een aantal live versies van bekende songs uit die periode. Het klinkt allemaal prima, maar het voegt weinig toe aan alles wat er reeds uitgebracht is uit die periode.
De tweede CD concentreert zich op zijn electrische periode en is een stuk interessanter. Vooral de energieke live-uitvoering van “Maggie’s Farm” is de moeite waard. Naast een aantal live-versies, zijn er veel alternatieve takes die duidelijk afwijken van de versies die uiteindelijk zijn gebruikt op “Highway 61 Revisited” en “Blonde on Blonde”. Met name de energieke, bluesy versies van “It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry” en “Tombstone Blues” zijn zeer de moeite waard. Andere alternatieve takes werken minder goed. De up-tempo versies van “ Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again” en “Visions of Johanna” zijn interessant, maar de nummers komen beter tot hun recht in de langzamere versies die uiteindelijk op de plaat zijn terecht gekomen.
Al met al is het een beetje een wisselende verzameling songs. De eerste CD biedt weinig bijzonders en krijgt van mij een 6. De tweede CD is echter wel degelijk de moeite waard en verdient een 8. Dat brengt het gemiddelde op een 7 en dat lijkt me een terechte score. Er staat geen enkele echt slechte song op, maar deze CD is uiteindelijk alleen interessant voor de zeer fanatieke Dylan fan. En langzamerhand is denk ook zo’n beetje alles wel uitgebracht van zijn vroege periode. Je zou hopen dat in komende versies van de Bootleg Series er eens wat recenter werk van Bob Dylan aan bod zou komen.