The Freewheelin’ Bob Dylan (1963)

Stijl: Folk & Blues
Weer een folk-CD, maar wat voor een folk-CD!! Hier toont Dylan voor het eerst duidelijk zijn talenten als een songwriter.
Beste tracks: Talking World War III Blues, A Hard Rain’s A-Gonna Fall, Don’t Think Twice It’s All Right

1. Blowin’ In The Wind / 2. Girl from the North Country / 3. Masters of War / 4. Down the Highway / 5. Bob Dylan’s Blues / 6. A Hard Rain’s A-Gonna Fall / 7. Don’t Think Twice, It’s All Right / 8. Bob Dylan’s Dream / 9. Oxford Town / 10. Talking World War III Blues / 11. Corrina, Corrina / 12. Honey, Just Allow Me One More Chance / 13. I Shall Be Free

Even een waarschuwing vooraf!! Deze CD krijgt van mij een erg hoge beoordeling, maar ik zou zeker niet iedereen die in Dylan geïnteresseerd is adviseren deze CD aan te schaffen! Het is namelijk folkmuziek en geen pop of rock. Geen drums, geen basgitaar, geen electrische gitaar. Je hoort alleen Bob Dylan, die gitaar en mondharmonica speelt en op zijn geheel eigen wijze deze songs zingt en daar moet je van houden.Voor de meeste rock- of popfans is dit typisch een CD die alles heeft wat hen in Dylan niet aanspreekt. Hen zou ik dan ook adviseren om te beginnen met latere CD’s, wanneer hij rockmuziek begint te spelen. Voor wie wel van folk-muziek houdt is deze CD echter een aanrader! Veel van de songs op deze CD zijn echte Dylan klassiekers geworden. Het is op deze CD dat hij voor het eerst laat zien een geweldige tekstschrijver te zijn.

De CD begint met één van Dylan’s bekendste songs “Blowin’ In The Wind”, al zullen veel mensen het kennen in een cover versie. De originele versie klinkt erg sober in vergelijking met de meeste coverversies. In de periode dat hij de songs schreef voor dit album, speelde in oktober 1962 de Cuba-crisis, die bijna was uitgelopen op een nucleaire oorlog. Misschien dat “Masters of War” daarom zo ongekend fel is. In dit lied gaat hij tekeer gaat tegen de mensen die werken in de oorlogsindustrie en de “death planes” en “all the bombs” bouwen. Hij sluit af met “And I hope that you die, and your death'll come soon, I will follow your casket, in the pale afternoon, and I'll watch while you're lowered down to your deathbed and I'll stand o'er your grave ‘til I'm sure that you're dead”. Ook Dylan zelf schijnt geschrokken te zijn van de hevigheid van dit nummer. De oorlogsdreiging komt ook naar voren in het beste nummer, “A Hard Rain’s Gonna Fall”. Hier beschrijft hij een dreigende wereld, die bijvoorbeeld de wereld na een kernaanval zou kunnen zijn. Nooit wordt dit echter specifiek genoemd. De ene beeldspraak stapelt zich op de andere. Bijvoorbeeld over een nieuwgeboren kind dat omringd wordt door wolven, het gezicht van de beul die altijd goed verborgen is en pistolen en scherpe zwaarden in de handen van kinderen. Dit is één van zijn meest poëtische teksten en iedereen die beweert dat Bob Dylan geen dichter is zou eens goed naar dit nummer moeten luisteren en de tekst erbij lezen. Wat hij doet is de specifieke oorlogsdreiging van de Cuba-crisis vertalen in een kunstwerk wat over elke oorlogssituatie zou kunnen gaan. Daarom is dit nummer nog steeds actueel. Ook in “Talking World War III Blues” gaat het over een mogelijke oorlog, maar hier laat hij zich gelukkig van zijn humoristische kant zien.

Een ander bekend nummer is “Girl From the North Country”, een liefdesliedje met een melodie die wat lijkt op “Scarborough Fair”. In “Don’t Think Twice It’s Allright” zien we hem als een man die teleurgesteld is in de vrouw van wie hij hield en wel erg eenzijdig de schuld bij haar legt. Het overtuigd zijn van zijn eigen gelijk is iets wat hij in de toekomst nog veel vaker zal laten zien. Voor de rest is het trouwens wel een mooie song. De overige songs op deze CD zijn over het algemeen goed. Wanneer je de hele CD achter elkaar luistert wordt het wel wat eentonig en vandaar dat ik het geen tien geef.

Score: 9