John Wesley Harding (1968)

Stijl: Folk, Country
Een rustige, landelijke en mysterieuze CD, die zo in de 19e eeuw zou kunnen spelen. Prachtige teksten. Alleen jammer dat hij een zo hoge harmonica bespeelt.
Beste tracks: I Dreamed I Saw St. Augustine, All Along the Watchtower, I’ll Be Your Baby Tonight

1. John Wesley Harding / 2. As I Went Out One Morning / 3. I Dreamed I Saw St. Augustine / 4. All Along the Watchtower / 5. The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest / 6. Drifter’s Escape / 7. Dear Landlord / 8. I Am a Lonesome Hobo / 9. I Pity the Poor Immigrant / 10. The Wicked Messenger / 11. Down Along the Cove / 12. I’ll Be Your Baby Tonight

Dit was de eerste officiële CD die uitkwam na het motorongeluk. In vergelijking met de voorganger, “Blonde on Blonde”, is dit een totaal andere CD geworden. Kijk alleen maar naar de voorkant. Dit is in feite een folk CD, maar dan één die zo in de 19e eeuw zou kunnen spelen. Er hangt een tijdloze, mysterieuze sfeer om deze CD. Doordat hij ook een ritme sectie gebruikt, klinkt het veel minder kaal dan zijn eerdere folk-CD’s. Hierdoor krijgt het ook wat meer tempo en zijn de 38:30 minuten van deze CD zo voorbij.

Aan de teksten valt af te zien dat Dylan ruim de tijd had om deze CD te maken. Het zijn knappe, goedgeschreven teksten geworden. Niet meer de absurde combinaties van vroeger, maar samenhangende, goedlopende teksten. Dat betekent niet dat de teksten goed te begrijpen zijn. Het is meer poëzie, met beelden die niet altijd duidelijk te begrijpen zijn. In sommige teksten hangt een mystiek overkomende, haast religieuze sfeer, zonder dat hij hier een duidelijke invulling aan geeft. Het meeste bekende nummer van dit soort is “All Along the Watchtower”, maar dit is vooral bekend geworden door de cover van Jimi Hendrix. In vergelijking daarmee klinkt het origineel wel erg sober. Qua tekst is het ook het meest raadselachtige nummer. Ik heb geen flauw idee waar het over gaat. De religieuze sfeer komt het duidelijkst naar voren in “I Dreamed I Saw St. Augustine”, wat begint met:
“I dreamed I saw St. Augustine,
Alive as you or me,
Tearing through these quarters
In the utmost misery,
With a blanket underneath his arm
And a coat of solid gold,
Searching for the very souls
Whom already have been sold.”
Aan het einde van het nummer beschrijft Dylan dat hij in zijn droom bij de mensen hoorde die St. Augustine (de kerkvader Augustinus) doodmaakten en vervolgens huilend wakker werd. En “The Wicked Messenger” lijkt te gaan over een profeet die slecht nieuws brengt en die van de mensen uiteindelijk het advies krijgt:
“"If ye cannot bring good news, then don't bring any."

Diverse songs gaan over outlaws en arme mensen, die te maken krijgen met machthebbers die hun onrecht aan willen doen. Het is duidelijk dat Dylan veel sympathie heeft voor de outlaws. Het titelnummer gaat over een outlaw die een “friend to the poor” was en “he was never known to hurt an honest man”. In “Dear Landlord” kruipt hij in de huid van iemand die uit zijn huis gezet dreigt te worden. Ook toont hij bewogenheid met immigranten (“I Pity the Poor Immigrant”) en zwervers (“I Am a Lonesome Hobo”). In “Drifter’s Escape” wordt een zwerver voor de rechtbank gedaagd, die niet weet wat hij fout gedaan heeft en uiteindelijk dankzij een blikseminslag weet te ontsnappen.

De CD eindigt ontspannen met twee relaxte, country-achtige nummers. Na al die serieuze songs vormt dit een perfecte afsluiting van deze CD. En country-muziek zou hij nog veel spelen op de komende CD’s. Op “John Wesley Harding” kun je zo de overgang van zijn folk-rock periode naar zijn country-rock periode horen.

Qua sfeer is dit een unieke CD in Dylan’s werk. Hij klinkt tegelijkertijd ontspannen en zelfverzekerd en bescheiden. Af en toe laat hij ook zijn onderkoelde humor zien, bijvoorbeeld in de “moraal” van “The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest”:
“Well, the moral of the story,
The moral of this song,
Is simply that one should never be
Where one does not belong.”
In veel van de teksten zijn mooie stijlfiguren en leuke woordgrapjes te vinden. Als dichter vindt ik dit dan ook een fantastische CD om naar te luisteren. En het zou tot “Blood on the Tracks”, wat 7 jaar later uitkwam, duren voor hij weer zoveel zorg aan zijn teksten zou besteden. Al met al dus een geweldige CD, maar toch geef ik geen 10. Ten eerste omdat de CD wanneer het laatste nummer begint te naderen langzamerhand toch wel wat begint te vervelen. De songs zijn niet erg verschillend van elkaar. Daarnaast gebruikt hij een F-harmonica op diverse nummers op deze CD. Ik heb ooit zelf geprobeerd om mondharmonica te leren spelen en weet daarom dat een F-harmonica de hoogstklinkende mondharmonica is die bestaat. Hierdoor klinken veel van zijn mondharmonicasolo’s erg schel. Deze CD hoort bij zijn klassieke werk en hierna zou het lang duren voor hij weer een dergelijk hoog niveau haalde.

Score: 9