Dylan Terwier
Highway 61 Revisited (1965)
Stijl: Folk-Rock, Rhythm & Blues
Voorbij zijn de akoestische songs. Dylan is volledig electrisch en heeft de protestbeweging definitief achter zich gelaten. Met "Like a Rolling Stone" wist hij echter veel nieuwe fans te krijgen. De teksten zijn nog steeds een bonte verzameling van losse zinnen. Deze CD werd zeer vlot opgenomen en is erg "los" en geïmproviseerd, haast een live-concert zonder publiek. Een geweldige CD, maar alleen voor die-hard Dylan fans.
Beste tracks: Desolation Row, Like a Rolling Stone, Ballad of a Thin Man
1. Like a Rolling Stone / 2. Tombstone Blues / 3. It takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry / 4. From a Buick 6 / 5. Ballad From a Thin Man / 6. Queen Jane Approximately / 7. Highway 61 Revisited / 8. Just Like Tom Thumb’s Blues / 9. Desolation Row
Het zat er al aan te komen, maar nu uiteindelijk heeft Bob Dylan een CD gemaakt met een rock-band in alle songs. Dit was het definitieve afscheid van de folk- en protestbeweging en de overstap naar een rockpubliek. Met veel succes trouwens. Als er ooit een periode was waarin hij bezig was een superster te worden dan was het met deze en de daarop volgende CD. De grote hit was natuurlijk “Like a Rolling Stone”. Een kwaad, sarcastisch nummer over iemand die vroeger rijk was en neerkeek op mensen die op straat leefden en nu dit zelf ook moet doen. Snerend vraagt hij aan het eind van de coupletten: “how does it feel?”. “Like a Rolling Stone” is één van de grootste hits die hij heeft gehad, maar ik vind het niet zijn beste nummer. Wel is dit de beste versie. De vele live versies missen de oprechte woede die in de originele versie hoorbaar is.
Ook qua teksten betekent deze CD de overstap van de folkbeweging naar de tegencultuur van hippies, kunstenaars en rock muzikanten. In “Ballad From a Thin Man” keert hij zich tegen journalisten die niets begrijpen van die cultuur en sneert: “Something is happening here, but you don’t know what it is, do you mister Jones?”. Ook presteert hij het in deze song om een zeer lang woord als ‘taxdeductable charity organisations’ kwijt te kunnen in een rock song. In het titelnummer moet religie het ontgelden en begint hij de song met zijn aangepast weergave van het verhaal dat God aan Abraham vraagt om zijn zoon te offeren:
”Oh God said to Abraham, "Kill me a son"
Abe says, "Man, you must be puttin' me on"
God say, "No." Abe say, "What?"
God say, "You can do what you want Abe, but
The next time you see me comin' you better run"
Well Abe says, "Where do you want this killin' done?"
God says, "Out on Highway 61."”
Het geluid wat je aan het begin van het nummer hoort is overigens een soort fluitje wat het geluid van een politiesirene nadoet. Een van de muzikanten had dat voor de lol bij zich en gaf dit aan Dylan als een alternatief voor een mondharmonica.
Het slotnummer “Desolation Row” is de perfecte test om mensen die Dylan “wel leuk” vinden van de echte Dylan fans te onderscheiden. Het is een lange, rustige song met in elk couplet dezelfde eenvoudige melodie die 11 minuten en 22 seconden duurt! Het enige wat de aandacht trekt is de tekst. Allerlei bekende figuren op vreemde plekken. Een beetje als lootjes trekken. Hij heeft als het ware de namen in de ene hoed gedaan en de dingen die ze doen in de andere hoed en vervolgens uit beide hoeden een lootje getrokken en zo de namen verbonden met een situatie die heel anders is dan wat zij in het dagelijks leven doen. Bijvoorbeeld zoals in dit deel van de tekst:
”Einstein, disguised as Robin Hood
With his memories in a trunk
Passed this way an hour ago
With his friend, a jealous monk
He looked so immaculately frightful
As he bummed a cigarette
Then he went off sniffing drainpipes
And reciting the alphabet
Now you would not think to look at him
But he was famous long ago
For playing the electric violin
On Desolation Row”
Wie dit met plezier uitluistert, zonder zich te vervelen en geboeid raakt door de tekst, kan zich met recht een die-hard Dylan fan noemen (deel 2 van deze test is overigens het nog slomere en eentonigere “Sad Eyed Lady of the Lowlands” op de opvolger “Blonde on Blonde”). Ik vind het een geweldige song, maar ik kan me ook goed voorstellen dat de meeste mensen er bij in slaap zullen vallen.
Qua stijl zijn de meeste nummers een wat rommelig klinkende folk-rock en blues-rock. Het was voor die tijd wel ruig, maar in vergelijking met de huidige rock-muziek klinkt het vrij soft. Voor wie de huidige goed geproduceerde en perfect klinkende CD’s gewend is, zal het luisteren naar “Highway 61 Revisited” wel even wennen zijn. Tijdens de sessies was Dylan nog bezig een aantal songs af te ronden. Dit zijn dus geen nummers die hij veel langer kende en zich compleet eigen had gemaakt. Ook de band klinkt behoorlijk “los” en als je mij zou vertellen dat het live-opnamen waren zou ik het ook geloven. Qua houding heeft het wel wat van een punkplaat, al klinkt het natuurlijk veel minder hard. Dit is de middelste van de drie meest invloedrijke CD’s die hij kort achter elkaar heeft gemaakt (“Bringin’ It All Back Home”, “Highway 61 Revisited” en “Blonde On Blonde”) en van deze drie vind ik dit de minst toegankelijke. Het is natuurlijk een klassieker die iedere Dylan-fan op den duur zal willen aanschaffen, maar het zal vooral de die-hard Dylan fans aanspreken.