Another Side of Bob Dylan (1964)

Stijl: blues, blues-rock, easy-listening. Klinkt als een kruising tussen de vorige twee CD’s. Geen meesterwerk, maar best een redelijk goede CD, die beter gaat klinken als je er vaker naar luistert.

Beste tracks: Workingman’s Blues # 2, Ain’t Talkin’, Nettie Moore

1. Thunder on the Mountain / 2. Spirit on the Water / 3. Rollin’ and Tumblin’ / 4. When the Deal Goes Down / 5. Someday Baby / 6. Workingman’s Blues # 2 / 7. Beyond the Horizon / 8. Nettie Moore / 9. The Levee’s Gonna Break / 10. Ain’t Talkin’

Een nieuwe Dylan CD is altijd een bijzonder moment en op deze CD hebben we 5 jaar moeten wachten. En elke keer blijft het de vraag of het een goede CD is geworden, maar zelfs als hij een CD had uitgebracht met countryversies van onbekende disconummers of iets anders stompzinnigs, dan had ik het wel gekocht. De laatste twee CD’s, “Time Out of Mind” en “Love and Theft” waren onverwacht goed en gelukkig heeft hij deze positieve lijn doorgezet. En “Modern Times” is een kruising tussen deze twee CD’s, een beetje van de somberheid van “Time Out of Mind”, wat van de lichtvoetigheid van “Love and Theft” en veel blues en nog ouder klinkende, easy-listening stijlen.

Opvallend is verder dat Dylan weer ingewikkelde teksten heeft geschreven. Van veel songs is wel ongeveer duidelijk waar ze overgaan, maar wie de teksten leest komt ook veel tegen wat je niet zo snel kan plaatsen. Een aantal songs gaan over liefde en in een aantal andere songs lijkt het te gaan over het naderende einde, waarbij het onduidelijk is of hij over het einde van zijn eigen leven heeft of over het einde van de wereld. Met name in “Ain’t Talkin’” komen beelden naar voren die doen denken aan een soort einde der tijden. Het is gelijk een van de hoogtepunten van deze CD. Dylan lijkt door een soort verlaten, grimmig landschap te lopen, maar tegelijkertijd hoop te houden. Dit is een van de songs waarin een religieuze ondertoon naar voren komt, bijvoorbeeld:
“They say prayer has the power to heal
So pray for me mother
In the human heart an evil spirit can dwell
I am a-tryin' to love my neighbor and do good unto others
But oh, mother, things ain't going well”
Maar ook op veel andere songs komt hij filosoferend naar voren, bijvoorbeeld in “When the Deal Goes Down”:
“In the still of the night, in the world's ancient light
Where wisdom grows up in strife
My bewildering brain, toils in vain
Through the darkness on the pathways of life
Each invisible prayer is like a cloud in the air
Tomorrow keeps turning around
We live and we die, we know not why
But I'll be with you when the deal goes down”
Aan de andere kant zingt hij ook over veel aardsere dingen, zoals bijvoorbeeld een hopeloze liefde in “Rollin’ and Tumblin’”:
“I'm flat out spent, this woman been drivin' me to tears
I'm flat out spent, this woman she been drivin' me to tears
This woman so crazy, I swear I ain't gonna touch another one for years”

Waar Dylan dit maal veel tijd heeft besteed aan de teksten, is de muziek niet zo bijzonder. Sommige nummers zijn wel erg eentonig en de melodieën lijken af en toe op eerdere songs. Zoals vaak bij Dylan staat de muziek in dienst van de tekst met weinig solo’s tussen door en een wat eentonige cadans. In het verleden kwam hij daar goed mee weg omdat hij de teksten energiek kon zingen en zo de aandacht kon trekken. Nu lukt dat minder en song als “Thunder on the Mountain” en “The Levee’s Gonna Break” gaan daardoor op den duur vervelen. Wel is het warme geluid van de muziek prettig en Dylans krakende stem past goed bij deze songs. Hoogtepunt van deze CD is voor mij “Working Man’s Blues #2”. Dit is een fraaie ingetogen ballad en in tegenstelling tot de andere songs klinkt de melodie van dit nummer niet als iets wat hij al eerder heeft gedaan.

Wat deze CD misschien nog het beste laat horen is dat Dylan zijn midlife crisis definitief achter zich heeft gelaten. Hij is zich bewust van het feit dat hij inmiddels oud geworden is en dat de dood, hoewel die best nog enige tijd op zich kan laten wachten, toch een stuk dichterbij is gekomen. Hij lijkt zich hiermee verzoend te hebben en kijkt soms al “Beyond the Horizon”, maar heeft op andere momenten nog plezier genoeg in het leven. Hoewel pessimistische momenten niet ontbreken, is hij toch voor zijn doen vaak opvallend ontspannen en optimistisch op “Modern Times”. En ook lijkt hij definitief te zijn teruggekeerd naar de muziek van zijn jeugd. Met “Modern Times” heeft hij een waardige, maar weinig vernieuwende CD afgeleverd. Dat valt na al die jaren ook niet meer van hem te verwachten. Hoewel ik eerst een 6 wilde geven, merkte ik dat telkens wanneer ik naar de muziek luisterde ik dat toch een te laag cijfer vond. Ik weet niet precies waar het aan ligt, maar hoe vaker je naar deze CD luistert, hoe beter hij gaat klinken. Misschien dat ik over een aantal maanden vind dat het cijfer nog hoger moet worden, voorlopig vind ik een 7 meer dan genoeg. Want “Modern Times” is geen meesterwerk, maar wel weer een CD die voor Dylan fans echt de moeite waard is. Ik betwijfel echter of hij met “Modern Times” nieuwe fans zal weten te maken. Het valt eigenlijk ook niet meer te verwachten dat Dylan nog iets nieuws en verrassends zal uitbrengen in de toekomst. Maar wie weet… misschien weet hij ons toch nog een keer te verrassen! Of zoals hij zelf zingt in “Spirit on the Water”:
“You think I'm over the hill
You think I'm past my prime
Let me see what you got
We can have a whoppin' good time”

Score: 7