New Morning (1970)

Stijl: Country-Rock, Blues, Beat-Poetry
Wederom een country-rock album, maar nu vooral met de piano als instrument en een paar rare experimenten. Ook klinkt Dylans stem weer als Dylan. Van alle onbekendere Dylan CD’s is dit de beste.

1. If Not For You / 2. Day of the Locusts / 3. Time Passes Slowly / 4. Went to See the Gipsy / 5. Winterlude / 6. If Dogs Run Free / 7. New Morning / 8. Sign on the Window / 9. One More Weekend / 10. The Man In Me / 11. Three Angels / 12. Father of Night

“New Morning” is een vrij onbekende CD van Bob Dylan. Nu heeft hij wel meer onbekende CD’s gemaakt. Maar weinigen zullen bijvoorbeeld “Knocked Out Loaded” of “Under the Red Sky” kennen, maar dat zijn dan ook matige CD’s, terwijl “New Morning” best goed is. Het is naar mijn idee dan ook een erg ondergewaardeerde CD en iedereen die “John Wesley Harding” en “Nashville Skyline” leuk vindt, zou ook deze CD eens moeten proberen.

Er zijn twee dingen die direct opvallen. Ten eerste klinkt Dylans stem ruw en ongepolijst, in plaats van die hoge crooner stem van de vorige CD’s. Hij klinkt weer als Dylan! Ten tweede is de piano een veel voorkomend instrument op deze CD, waardoor “New Morning” toch weer wat anders klinkt dan de voorgaande CD’s. De stijl is vooral country-rock, maar in “One More Weekend” komt ook een blues-nummertje voorbij.

Bob Dylan had al eerder religieuze ondertonen in zijn werk laten zien, maar nog niet eerder zo duidelijk als aan het einde van deze CD.  “Three Angels” is een mysterieus klinkende song over drie engelen die op hun hoorn spelen. Ik heb geen flauw idee wat hij precies wil duidelijk maken en wat hij bedoelt met de afsluitende regels:
“The angels play on their horns all day,
The whole earth in progression seems to pass by.
But does anyone hear the music they play,
Does anyone even try?”
De tekst van “Father of Night” is een gebed, gericht tot een soort godheid die zowel positieve als negatieve aspecten in zich verenigt (“Father of day, Father of Night / Father of black, Father of white”).

Veel mensen hebben een hekel aan “If Dogs Run Free”, een raar stukje beat-poetry met een vrouwelijke scatzangeres op de achtergrond. Het klinkt inderdaad behoorlijk vreemd. Het is niet echt een geslaagde song, maar ik vind het wel grappig om hem dit te horen doen. “Winterlude” is een country-waltz die in al zijn onhandigheid ook wel weer leuk is.

De sfeer in een groot deel van de nummers is erg relaxed. Hij lijkt zijn rust te hebben gevonden in een leven op het platteland samen met zijn gezin en dit bezingt hij ook in het hoopvol gestemde titelnummer. En in vergelijking met de meeste Dylan CD’s, is de toon van veel nummers bescheiden, op de achtergrond. De sfeer van deze CD wordt goed beschreven in deze regels uit “Time Passes Slowly”:
“Time passes slowly up here in the mountains,
We sit beside bridges and walk beside fountains,
Catch the wild fishes that float through the stream,
Time passes slowly when you're lost in a dream.”
Daarnaast wordt natuurlijk zijn geliefde bezongen in “If Not For You”. En in “The Man In Me” toont hij zich als een gevoelige man en dit is met gemak de meest softe song die hij ooit heeft geschreven, getuige bijvoorbeeld regels als:
“The man in me will hide sometimes to keep from bein' seen,
But that's just because he doesn't want to turn into some machine.
Took a woman like you
To get through to the man in me.”

Zachtaardig, vrouwvriendelijk, tot rust gekomen, bescheiden… het zijn eigenlijk allemaal eigenschappen die Dylan voorheen zelden heeft laten zien. Dat maakt “New Morning” een behoorlijk afwijkende Dylan CD en misschien dat deze CD daarom zo weinig bekend is. En je kunt je afvragen of op deze CD de echte Dylan te horen is of meer iemand die hij zou willen zijn. “Time Passes Slowly”, zou je kunnen zien als een ode aan het rustige leven op het platteland, maar ook als teken dat de tijd op het platteland zo langzaam voorbijgaat, dat hij zich begint te vervelen. En wanneer je bedenkt dat Dylan’s huwelijk een aantal jaren op de klippen zou lopen, ga je toch anders aankijken tegen regels als:
“Time passes slowly when your searchin’ for love”.
En “Went to See the Gipsy” lijkt te gaan over iemand die op bezoek gaat bij een zigeuner om hulp of spirituele bijstand te krijgen. Want deze persoon:
“Can move you from the rear,
Drive you from your fear,
Bring you through the mirror.”
Maar wanneer hij in de ochtenduren de zigeuner nogmaals wil bezoeken, blijkt deze verdwenen en heeft de ik-figuur in deze song dus niet gevonden wat hij zocht. Je krijgt kortom de indruk dat deze CD eerder lijkt weer te geven hoe Dylan zou willen zijn en zich zou willen voelen, dan hoe hij werkelijk is. Dit spanningsveld maakt het een interessante CD, maar maakt tegelijkertijd dat de songs niet authentiek voelen. Wie met plezier naar de andere CD’s uit zijn country-rock periode heeft geluisterd, zal ook “New Morning” kunnen waarderen.

 

Score: 7,5