Dylan Terwier
Selfportrait (1970)
Stijl: Country
Country? Nog meer country?! Veel teveel country…!!!
Beste track: The Mighty Quinn (Quinn the Eskimo)
1. All the Tired Horses / 2. Alberta #1 / 3. I Forgot More Than You’ll Ever Know / 4. Days of 49 / 5. Early Mornin’ Rain / 6. In Search of Little Sadie / 7. Let It Be Me / 8. Little Sadie / 9. Woogie Boogie / 10. Belle Isle / 11. Living the Blues / 12. Like a Rolling Stone / 13. Copper Kettle / 14. Gotta Travel On / 15. Blue Moon / 16. The Boxer / 17. The Mighty Quinn (Quinn the Eskimo) / 18. Take Me As I Am / 19. Take a Message to Mary / 20. It Hurts Me Too / 21. Minstrel Boy / 22. She Belongs To Me / 23. Wigwam / 24. Alberta #2
Oorspronkelijk een dubbel-LP, nu verkrijgbaar op één CD. Deze CD bestaat vooral uit covers van country-songs en bevat daarnaast een instrumentaal nummer, een nummer waarop alleen vrouwenstemmen twee regels zingen, een nummer waarop Dylan alleen maar “la la la la la la” zingt (“Wigwam”) en twee live versies van Dylan songs. Destijds werd “Selfportrait” door de meesten keihard de grond in geboord. Volgens veel mensen was deze CD een bewuste poging om minder last te hebben van zijn fans, die in hem een soort Messias zagen. Door een slechte CD te maken, zou hij dan bewust hebben willen proberen om van zijn voetstuk af te vallen. Of dat nu inderdaad zijn bedoeling is geweest weet ik niet, maar voor veel fans was dit wel de druppel die de emmer deed overlopen. De laatste tijd is onder sommige (normaal gesproken verstandige) web-reviewers de stemming ontstaan dat “Selfportrait” eigenlijk niet veel verschilt van “Nashville Skyline” en dat in feite “Selfportrait” dus een zeer ondergewaarde CD is. Zie bijvoorbeeld de recensies van George Starostin (http://starling.rinet.ru/music/dylan.htm) of John McFerrin (http://www.johnmcferrinmusicreviews.org/dylan.htm), die het beiden presteren om aan beide CD’s hetzelfde cijfer te geven! Ik weet niet hoe ze tot dergelijke rare conclusies gekomen zijn, want “Selfportrait” is echt één van de slechtere CD’s die Dylan heeft gemaakt en zeker een stuk minder leuk dan “Nashville Skyline”. De critici destijds hadden het dus gewoon goed gezien!
“Selfportrait” is om te beginnen 2 ½ keer zo lang als “Nashville Skyline” en meer dan een uur lang achter elkaar alleen maar countrymuziek begint mij behoorlijk te vervelen. De meeste nummers zijn los best oké, maar een hele CD vol van alleen maar dit soort muziek achter elkaar is gewoon te veel van het goede. Countrymuziek is nu eenmaal niet een genre met heel veel variatie. Daarnaast zijn het overgrote deel van de nummers covers, waarvan sommige redelijk geslaagd zijn, maar met name de country-ballads, zoals “I Forgot More Than You’ll Ever Know” en “Take Me As I Am” zijn mierzoet. Het lijkt wel of Dylan de nieuwe Elvis Presley wilde worden! En misschien was het ook niet zo’n goed idee om “Like a Rolling Stone” als een slordig gespeeld country-rock nummer te zingen. Zonder een boze ondertoon komt dit nummer gewoon niet goed uit de verf. Ronduit grappig, al weet ik niet of dat zo bedoeld is, is de cover van het Simon & Garfunkel nummer “The Boxer”. Hierop zingt hij zowel de lage als de hoge stem. Duetten zijn zoals bekend niet zijn sterkste kant en nu blijkt dat hij zelfs met zichzelf niet zuiver een duet kan zingen.
Het beste nummer van deze CD is “The Mighty Quinn (Quinn the Eskimo)”, een grappige, maar slordig gespeelde country-rock song. Er zijn ook een aantal andere songs op deze CD die ik kan waarderen, bijvoorbeeld de beide versies van “Alberta”. In feite zijn de meeste songs wel redelijk, maar meer dan een middelmatige country-CD is dit niet. Er valt heel weinig van Dylans eigen persoonlijkheid in te ontdekken. Hij maakt zich de covers niet eigen, zoals hij dat op zijn eerste CD wel deed. En dat gebrek aan eigenheid is voor mij het grote verschil met “Nashville Skyline”, want op die CD kwamen de songs over als duidelijk horend bij Dylan zelf, terwijl op “Selfportrait” hij weinig binding lijkt te hebben met wat hij zingt. En dat maakt deze CD eigenlijk behoorlijk zinloos. In vergelijking met Dylans beste werk stelt dit weinig voor, maar als een gemiddelde country-CD is het best een redelijke prestatie. En het is zeker niet het slechtste wat Dylan ooit gemaakt heeft. Maar daarover meer als ik bij de CD’s ben aangekomen die Dylan in de jaren ’80 maakte.