Dylan Terwier
The Times They Are A-Changin’ (1964)
Stijl: Folk
Met deze CD werd hij de lieveling van de protest beweging. Goedgeschreven songs 
over sociale misstanden, maar wel wat saai, verantwoord en politiek correct. Waar is de humor gebleven?
Beste tracks: Ballad of Hollis Brown, When the Ship Comes In, The Lonesome Death of Hattie Carroll
1. The Times They Are A-Changin’ / 2. Ballad of Hollis Brown / 3. With God On Our Side / 4. One Too Many Mornings / 5. North Country Blues / 6. Only a Pawn in Their Game / 7. Boots of Spanish Leather / 8. When the Ship Comes In / 9. The Lonesome Death of Hattie Carroll / 10. Restless Farewell
In de meeste vooroordelen zit wel iets waars. Veel mensen die Bob Dylan nauwelijks kennen, denken dat hij een protest zanger is, die guitaar en mondharmonica speelt, een lelijke stem heeft en die liedjes maakt die lang geleden ook al saai waren. Als je hun vooroordeel wil bevestigen, dan moet je ze deze CD laten horen. In deze periode was Dylan populair geworden in de scene van folkzangers in de links georiënteerde protestbeweging. Blijkbaar wilde hij een CD maken die daar goed zou vallen. In vergelijking met de vorige CD klinkt “The Times They Are A-Changin’” veel meer als een traditionele folk CD met “verantwoorde” teksten.
Het titelnummer is, samen met “Blowin’ in the Wind” één van de weinige Dylan nummers die bijna iedereen kent. Het sluit goed aan bij het gevoel dat begin jaren ’60 heerste dat de tijden aan het veranderen waren en dat de vorige generatie dit niet kon begrijpen. Ook zingt hij over sociale misstanden, zoals over Hattie Carrol, een huishoudelijke hulp die dood wordt geslagen en de dader die slechts tot 6 maanden celstraf wordt veroordeeld omdat zijn vader politieke connecties heeft. Of over een mijnstadje wat leegloopt, omdat de werkgelegenheid verdwijnt (“North Country Blues”) of over iemand die door honger en armoede gedreven wordt tot het uitmoorden van zeven mensen (“Ballad of Hollis Brown”). Daarnaast vraagt hij zich af in “With God On Our Side” hoe iedereen in oorlogen kan beweren dat God aan hun kant staat om af te sluiten met de wijze woorden “The words fill my head and then fall to the floor, that if God is on our side, He’ll stop the next war”.
Veel webreviewers hebben een pesthekel aan deze CD en vinden dat Bob Dylan hier niet zichzelf is, maar toegaf aan de verwachtingen van de protestbeweging om een politiek correcte CD te maken, zonder al die “zinloze” grapjes op de vorige CD. Voor een deel hebben ze wel gelijk, maar laat ik toch wat positieve dingen zeggen over “The Times They Are A-Changin’”. Ten eerste is het misschien een standaard protest-song CD, maar de teksten zijn wel erg goed geschreven. Hierbij gebruikt hij ook dichterlijke technieken. In “The Lonesome Death of Hattie Carroll” is dit goed te merken. Hij gebruikt consequent in de coupletten vrouwelijk rijm (klemtoon op de één na laatste lettergreep) en mannelijk rijm (klemtoon op de laatste lettergreep) in het refrein. De versie van dit nummer op “Live: 1975” is echter veel beter. Ook zingt hij met overtuiging en weet hij veel gevoel te leggen in sommige nummers. Zo kun je de wanhoop van de hoofdpersoon in de “Ballad of Hollis Brown” voelen door de manier waarop hij dit zingt.
Over het algemeen echter is dit toch wel een wat saaie verzameling songs. Dat ligt niet eens zo zeer aan de afzonderlijke nummers, die over het algemeen wel goed zijn, al is “Restless Farewell” wel erg saai en is “Boots of Spanish Leather” een zeer geschikt slaapliedje. Het probleem is veel meer dat elke song dezelfde sombere sfeer uitstraalt. Voor het eerst is er geen enkele song te vinden waarin wat humor voorkomt. Het is allemaal zeer serieus. Je moet wel erg van folk muziek houden om deze CD te kunnen waarderen. Gelukkig weet hij op de volgende CD zijn gevoel voor humor weer terug te vinden.